Şimdi işin bir de başka boyutu var. İsrail boyutu var dedim, İsrail’in milli sistemleri var, Arrow3 sistemleri var, ama bu sistemler şu anda İsrail’e tek bir yabancı saldırı füzesinin bile gelmesini engelleyecek kadar etkinleşmemiş. O bakımdan İsrail’in desteğe ihtiyacı var. İsrail bu amaçla füzesavar füze sistemleri yani füze kalkanı konusunda NATO ile çeşitli NATO ülkeleri ile çeşitli temaslar yapıyor. İnterneti açarsanız bu temaslar ile ilgili bilgi bulursunuz. Amerika ile İsrail füzesavar füze sistemi konusunda ortak tatbikat yaptılar 1500 uzmanın katılımıyla Amerikan füzeleri atıldı İsrail füzeleri onlar vuruldu. Şimdi Türkiye açısından işin ince tarafı şurası ki, Başbakan’ın bu konuda haklı bir duyarlılık gösterdiği -Wikileaks belgelerinde de yazılı- “Başbakan dedi ki” diyorlar “Acaba bu sistemler İsrail’in korunması için mi düşünülüyor?” Şimdi böyle bir ihtimal yoktur diyebilir miyiz? Çünkü İran’ın elindeki füzeler Türkiye’nin dışında hemen hemen hiçbir NATO ülkesine etkili bir biçimde ulaşacak menzile sahip değil. İran’ın füzeleri iki bin kilometre, en çok iki bin beş yüz kilometre menzilli ve bu da füzelerin olduğu yerden Türkiye’nin, Bulgaristan, Yunanistan sınırını kapsıyor. Belki de otuz kilometre kadar içeri giriyor ama diğer NATO ülkelerini vuracak kabiliyeti yok. İran’ın şu anda kimi vuracak kabiliyeti var? Türkiye’yi vuracak kabiliyeti var, İsrail’i, Ortadoğu ülkelerini ve bazı Ortaasya ülkelerini Kafkas ülkelerini menzil olarak vuracak kabiliyeti var. Şimdi İsrail’den bir saldırı, ki, demin bahsettiğim Wikileaks belgesinde Amerikan Savunma Bakanı diyor ki “İsrail İran’a bir füze saldırısında bulunabilir veya bir askeri müdahalede bulunabilir.” Diyor. O zaman ne olacak, o zaman İran’da İsrail’e karşı mukabil bir saldırıda bulunacak. Peki İsrail’in böyle bir saldırıda bulunması muhtemel mi yani gerçek bir değerlendirme midir yoksa hayali midir? Hayali değil çünkü İsrail daha evvel bunu üç defa yaptı. Bir kere Irak’a karşı yaptı 1981’de, bir kere uzun menzilli uçaklarla gidip Irak’taki bir nükleer santral inşaatını tahrip ettiler. Bir kere Tunus’ta Arafat’ın karargahını yine uzun menzilli havadan ikmal yapabilen uçaklarla gidip tahrip ettiler. Son olarak da 2007 yılında Suriye’deki bir nükleer santral inşaatını tahrip ettiler. Yani böyle bir geçmişi de var bu işin. Peki İsrail böyle bir saldırıda bulunsa İran’a, muhtemelen İran’da İsrail’e karşı saldırıda bulunacak ve bu saldırıda İsrail şu anda kendi sistemleriyle –ilerde yapabilir ama şu an için kendi sistemleriyle- tam olarak önleyemeyeceği için kimden destek isteyecek? Yani şimdi konuştuğumuz füze kalkanı sisteminden destek isteyecek olması ihtimal dışı mıdır? Bizim bunları iyi düşünmemiz lazım. Peki o zaman buna izin vermeyiz diyebilir miyiz?. Yani İran’dan kalkıp İsrail’i vuracak bir füzenin havada durdurulması için Türkiye NATO’da onay vermez. O kadar basit değil çünkü NATO’da bunun kararı füzeler ateşlendikten sonra alınmayacak. NATO’da bu işin kararı daha önceden alınacak. Hangi hallerde NATO bu füzesavar füze sistemlerini, Patriot veya başka sistemleri ateşleyecektir, bu, önceden angajman kuralları dedikleri kurallarla tespit edilecek ve NATO komutanlarına yetki verilecek. Aksi takdirde füze ateşlendikten sonra NATO Konseyi’nin toplanıp, tartışma yapıp, karar alması, zaman olarak mümkün değil. Hemen birkaç dakika içinde siz ateşleme kararını alacaksınız. Bu kararı da NATO önceden komutanlarına yetki verdiği için komutanlar alacak. Belki de komutanların alt komutanları alacak. Yani bu sistem böyle çalışıyor. Ne zaman ateşleyeceksiniz, bu angajman kurallarında ne yazacak? Muhtemelen şu yazacak ki NATO stratejileri daha çok bu esasa dayalıdır.”Boosting Fase” diyorlar yani karşı tarafın füzesinin altında ateşi gördüğünüz anda düğmeye basacaksınız,i aksi takdirde füzeyi uygun bir yerde yakalama şansınız çok azdır ve füzenin sizin kalkanınızı delme şansı çok yüksektir. Hatta bazen ateşlemeyi bile beklemeden, füzenin ateşleneceğini bütün göstergelerden anlayıp siz önce hareket edebilirsiniz. Buna da önleyici müdahale diyorlar “Preventive Strike”. Hadi onu bir tarafa bırakalım ,ateşlendiği anda vuracaksınız. Peki, ateşlendiği anda füzenin üzerinde adres yazılı mı? Füze nereye gidiyor? Diyelim ki Türkiye’ye mi gidiyor, İsrail’e mi gidiyor, söz gelimi Bulgaristan’a mı gidiyor, nereye gidiyor? Onun için ateşleme anında sizin bunu tahlil etmeniz imkansız denecek kadar zordur. Yani bu işin bir teknik tarafı var, bir stratejik tarafı var, bir siyasi tarafı var, çeşitli boyutları var. Biz onun için başından beri diyoruz ki, bir milli sistem kurduğunuz takdirde Türkiye’de bu sorunların pek çoğuna bir çözüm bulabilirsiniz. Zaten Türkiye bunun maliyetini de bir günde peşin olarak ödemek söz konusu değildir. Bu gibi büyük alımlar çok uzun yıllara yayılır. Bunun ofseti var, çeşitli mukabil avantajları var v.s.

Füze kalkanı konusunda söyleyeceklerim aşağı yukarı bunlar. Eğer soru olursa cevap verebilirim fakat bununla bağlantılı olarak Türkiye’nin bölgeye yönelik ve Avrupa’ya yönelik politikalarına da kısaca bakmakta yarar var. Şimdi Türkiye’nin özelliği şu, Türkiye aynı zamanda NATO üyesi olup da bölgeye komşu olan tek ülkedir. Türkiye’den başka Ortadoğu’ya komşu NATO ülkesi yok. Türkiye hem NATO’ya hem başka Batılı kuruluşlara üye olup da İslam Konferansı’na da üye olan tek ülkedir. Halkı Müslüman olup da gerçek bir demokrasiyi kurmuş olan tek ülkedir. Şimdi bütün bu özellikler Türkiye’nin hem Ortadoğu’ya yönelik politikalarda hem de Batıya yönelik politikalarda değerlendirmesi gereken özelliklerdir ve siz bazı kurallara, bazı temel ilkelerinize, bazı politikalarınıza sadık kalırsanız Ortadoğu’da, Kafkaslar’da, Balkanlar’da, Uzakdoğu’da gerçekten çok etkin bir rol oynayabilirsiniz. Nedir bu temel politikalar? Burada bilhassa iki temel politikamız var bizim, öteden beri Türkiye’nin titizlikle savunduğu. İsrail unsurunu bir an için bir tarafa bırakırsak o da şudur: Bütün bölge ülkeleri ile tek tek iyi ilişkiler kurmak, fakat aralarındaki ihtilaflarda taraf olmamak. Çünkü bakıyorsunuz bugün uzlaşan ülkeler yarın düşman oluyor, bugün düşman olanlar yarın dost oluyor. Ortadoğu’da Sayın Yakış benden daha iyi bilir, bölgede çok uzun tecrübeleri var, bizim Hariciyede büyüklerimiz bize derlerdi ki Ortadoğu ülkesinde görev yapıyorsanız, bir Ortadoğu ülkesinde hiçbir zaman “Yarın şu olacak” diye bir tahminde bulunmayın. Çünkü yarın ne olacağını kimse bilemez. Bölge çok karmaşıktır, bölgede Türkiye’deki gibi, Avrupa ülkelerindeki gibi demokratik mekanizmalar yoktur, özgür basın yoktur. Karar verme mekanizmaları kendine özgüdür. O nedenle Ortadoğu çok karmaşık bir bölge olduğu için biz çok uzun yıllardan beri bu politikayı izledik. İkinci politikamızda şudur: “nereden gelirse gelsin, kime yönelik olursa olsun, sebebi ne olursa olsun hiç bir zaman şiddet hareketlerinin yanında yer almayacaksınız, terör faaliyetlerinde bulunan ülkelerin, grupların yanında yer almayacaksınız. Türkiye’nin temel politikaları bunlar Ortadoğu’ya yönelik olarak. Şimdi belki son zamanlarda Ortadoğu’daki gelişmelerinde etkisiyle, belki başka etkilerle bu politikalarda sapma görüyoruz. Nasıl görüyoruz bu sapmayı? Mesela Filistin’de işte Filistin Kurtuluş Örgütü ile Mahmut Abbas Başbakanlığındaki Filistin Devleti’ni biz kabul ediyoruz. Hamas Örgütü ile arasında çok ciddi bir ihtilaf var. Hamas ülkenin bir bölümüne fiilen el koymuş, Gazze bölgesine. Efendim seçimlere katıldı onlar da fiilen seçim kazandı. Bunlar doğru ama bir taraftan da Hamas’ın şiddete başvuran bir örgüt olduğu da doğru. Statüsünde bunu yazıyor, statüsünde Ortadoğu sorununu müzakere ile değil şiddet yoluyla çözeceğini yazıyor. Kendi statülerinde Mısır’daki Müslüman Kardeşler’in uzantıları olduklarını yazıyorlar ve çeşitli uluslararası kaynaklar Hamas’ın bugüne kadar 785 sivilin ölümünden sorumlu olduğunu söylüyorlar. Şimdi siz böyle bir ortamda Hamas’ın BM’de sözcülüğünü yapacağız derseniz, bu anlama gelecek sözler söylerseniz, çok özel ilişkiler kurarsanız yalnız İsrail’le ilişkileriniz açısından değil Filistin Kurtuluş Örgütü’yle olan ilişkileriniz ile de sorun yaratırsınız. Ne gibi sorunlar? Mesela şöyle sorunlar, biz bunlara söyledik, Hamas’ın sözcüsü olacağımızı söyledik, BM’de onların görüşlerini temsil edeceğiz dedik kısa bir süre sonra Filistin Kurtuluş Örgütü Başkanı Mahmut Abbas gitti Güney Kıbrıs’ı ziyaret etti, hemen sonra. Ama Güney Kıbrıs’tan Kuzey Kıbrıs’a geçmedi. Sadece Güney Kıbrıs’ı ziyaret etti ve orada basın toplantısı yaptı Rum Cumhurbaşkanı’yla. Hristofyas dedi ki “Rum tezlerine verdiği destek için Sayın Mahmut Abbas’a teşekkür ediyoruz.” Tekzip etmedi. Sonra Türkiye’ye geldi “İşte öyle dememişti de böyle demişti de, yanlış anlaşıldı.” Gibi çeşitli tekzip yollarına gidildi ama gerçekte sizin politikalarınızın karşılığı bu oluyor. Şimdi diplomaside şöyle bir söz vardır, genellikle bazıları der ki efendim “Kazan kazan politikası”, herkes kazanacak” filan, ama “kazan kazan” diplomasi de çok nadir görülen bir şeydir. Diplomasi için daha çok söylenen “Sonucu sıfır olan bir oyundur.” Yani bir yerde kazanırsanız bir yerde kaybedersiniz, çoğu zaman böyledir. Şimdi bizim bu İsrail politikamızı biliyorsunuz size uzun uzun anlatmama gerek yok ama İsrail’le ilişkilerimiz geçmişte de çok kötü dönemlerden geçti. O kadar ki, biz bazen bir aşamada temsil düzeyimizi büyükelçilikten ikinci katipliğe indirmiştik, İsrail’le ilişkilerimizde öyle sıkıntılar yaşadık geçmişte. Ama şimdi bu karşılıklı hakaretler boyutuna kadar ulaşan, diplomaside örneğini pek sık görmediğimiz bir duruma geldi. Sonucu ne oldu? Sonucu şu oldu bunu hemen parantez içinde söyleyeyim, yani İsrail’in Gazze’ye saldırması, sivilleri öldürmesi hiçbir şekilde mazur görülemez, Mavi Marmara’da ki vatandaşlarımız öldürülmesi hiçbir zaman mazur görülemez, biz bu konuda iktidarla beraber ortak karar aldık. Yani bu konular tartışma dışı ama bunu yaparken ölçünüzü kaçırırsanız sonuçlarına da katlanacaksınız. Ne oldu biz bu çıkışları yaptık, bir ay içinde İsrail’le Yunanistan arasında iki defa Başbakan düzeyinde ziyaret oldu. Stratejik işbirliği yapacaklarını ilan ettiler, hemen ortak tatbikat yaptılar, demin sözünü ettiğim gibi İsrail uçakları Girit üzerinde uçtu, altında S300 füzeleri var, Türkiye açısından son derece dikkat çekici bir nokta. Başka ne oldu? İsrail’le Güney Kıbrıs, Doğu Akdeniz’in ekonomik bölgesini paylaştıracak anlaşma yaptılar. Türkiye buna tepki gösterecek oldu, karşı taraftan İsrail’den hakaretamiz bir tepki geldi, hiçbir şekilde kabul edilemeyecek bir tepki geldi , özetle bölgeyle ilişkilerimiz bozuldu. Ekonomik bölgelerin paylaşılması anlaşması Türkiye için bölge için ciddi sıkıntı verecek sonuçlar doğurabilecek bir anlaşmadır. Daha önce de Mısır’la yapmışlardı ve böylece Doğu Ege’yi paylaşıyorlar. Buna hakkı var mı? Kıbrıs herhangi bir devlet gibi böyle anlaşmalar yapabilir mi? Yapamaz. Çünkü Kıbrıs Devlet’ini kuran Londra ve Zürih anlaşmaları Kıbrıslı Türkleri Kıbrıs’ın yapacağı anlaşmalarda veto hakkına sahip kılıyor, yani Rumlar Türklerin onaylamadığı hiçbir anlaşma yapamaz. Kurucu anlaşmalara göre kanun da çıkaramazlar. Bütün kararlar ve bütün anlaşmalar 1960 anltaşmalarına göre Kıbrıs Türk Cumhurbaşkanı Yardımcısı’nın vetosuna tabidir. Bütün bunlar silindi, unutuldu, yok farz edildi ve Rumlar orada Devleti ele geçirdiler. Başka ülkelerinde göz yummasıyla, himayesiyle bunlar oldu ve neticede Ortadoğu’da da Kıbrıs bölgesinde de hiç arzu etmediğimiz bir tablo ortaya çıktı. Şimdi bunlar Türkiye açısından çok düşündürücü gelişmelerdir ve bizim de bunlara karşı bir tavır koymamız gerekiyor. Aynı şekilde Kıbrıs konusunda biliyorsunuz neler olduğunu, şimdi burada şimdiye kadar pek üzerinde durulmayan bir şeyi söylemek istiyorum. Kıbrıs konusu olsun, Ermeni konusu olsun, Kuzey Irak’taki terörist faaliyetler olsun, Patrikhane’nin Türkiye’den talepleri olsun bütün bu konularda uluslararası ilişkilerde gördüğümüz tablo şu: Başka konularda aralarında sık sık tartışan, farklı görüşler, farklı politikalar savunan Amerika, Avrupa ülkeleri, Avrupa’daki çeşitli ülkeler, Avrupa ülkelerindeki çeşitli siyasi partiler, bunların hepsi aynı görüşte. Siz bir devletin çıkıp da Kıbrıs’ta Türklere haksızlık yapıldığını, Türklere eşit haklar vermemiz lazım dediğini hiç duydunuz mu? Kofi Annan Planı’nda Türklere haksızlık yapılıyor diyen çıktı mı? Ermeni konusunda efendim “Türkiye izlediği politikada haklıdır, Ermenistan Azeri topraklarından çekilmeden sınırın açılması doğru değildir.” diyen tek bir ülke, bir tek lider, hangi eğilimden olursa olsun bir tek siyasi parti, duydunuz mu, gördünüz mü? Görmediniz. O zaman aynı şekilde Patrikhane’nin talepleri konusunda mesela bir kişi kalkıp da “Patrikhane’nin bu talepleri Lozan’a aykırıdır, Türkiye’nin bu konuda tavrı doğrudur” dedi mi? Bu şimdi neyi ortaya koyuyor, demek ki bu konularda karşımızda bir tek devlet yok, bir uzlaşma var adeta bloklaşmış bir yaklaşım var. Bizim bunun sebeplerini çok iyi anlamamız lazım. Buna benzer başka konular arasında bir ölçüde İsrail konusu var. Bakıyorsunuz Amerika İsrail’le ilgili bir politika izleyince hemen hemen bütün Avrupa ülkeleri arkasında duruyor. İstisnaları var yani onun istisnaları var ama Türkiye’ye ilgili olarak bu söylediğim konularda istisna bulmak son derece zor. Bir kişi bize dedi mi şimdiye kadar bir devlet, bir siyasi parti “Türkiye’nin Kuzey Irak’taki terörü tasfiye etmek için askeri bir harekat yapmak hakkı vardır.” diyen oldu mu? Hiç biri olmadı. O bakımdan bizim bu konuları çok ciddi olarak değerlendirmemiz lazım. Bunların hepsi milli politikalardır, milli anlayışla, yaklaşımla iktidar-muhalefet tartışmasına konuyu götürmeden konuyu değerlendirmemiz lazım ve birlikte çözüm yollarını aramamız lazım. Son olarak şunu söyleyeceğim, şimdi Türkiye aslında bölgenin en önemli ülkelerinden biridir. Siyasi açıdan bakarsanız 1922 yılından beri gerçek anlamda bir savaşa girmemiş tek ülkedir bölgesinde. Bütün Avrupa’da da üç ülkeden birisidir. O bakımdan bu barışı, istikrarı, toprak bütünlüğünü korumak bizim en önemli hedefimizdir. Şimdi bunun tahrip edilmesi için bazı girişimler olduğunu görüyoruz, yurt içinde veya yurt dışında. Bizim bunlara karşı çok duyarlı olmamız lazım.

Batı ile ilişkilere gelince bir kaç cümlede onu söyleyeyim müsaadenizle., Türkiye’nin öteden beri tek hedefi Avrupa Birliği’ne tam üye olmaktır. Bunun için 1963 yılından beri işbaşına gelen bütün hükümetler istisnasız aynı politikayı izlemişlerdir, aynı politika doğrultusunda çalışmışlardır. Ama şimdi bir tıkanma noktasına geldiğimizi görüyoruz. Üyelik sürecini başlattık, Türkiye hesabına büyük bir başarıdır. Otuz beş başlığı müzakere edeceğiz, açacağız, müzakere edeceğiz, kapatacağız. Bizimle aynı gün 3 Ekim 2005’te müzakereye başlanan Hırvatistan bütün bu süreci bitirdi. Bir iki başlığın kapatması kaldı, onları da bitirecek gelecek yılın sonunda AB’ye üye olacak. Biz neredeyiz, biz daha üçte birini açabildik. , Otuz beş başlıktan sadece on üç başlık açabildik. Niçin? Çünkü on sekiz başlık veto edildi. Bir bölümü Kıbrıs’la ilgili olarak bir bölümü de Fransa ve Güney Kıbrıs yönetimi tarafından veto edildi. Açamıyoruz başlıkları. Şu anda açtığımız on üç başlığa ilaveten on sekiz başlığı eklerseniz üç başlık kaldı açabileceğimiz, bunları da açtırmıyorlar. Bakın daha önce bir hükümetin bir devletin AB dönem başkanlığında üç başlık açabiliyorduk sonra iki başlık açabildik, sonra bir başlık açabildik. En son Belçika’nın Başkanlığı’nda sıfır başlık açabildik. Bir tane açamadık yani fiilen ilişkilerimiz, üyelik sürecimiz askıya alınmış gibi bir tablo vardır, bu da ciddi bir durumdur. Mutlaka bunu aşmak zorundayız, çünkü Türkiye’nin AB üyeliği bizim için milli bir politikadır. Biz bunu niçin istiyoruz? Sadece ekonomik menfaatler mi? Niçin istiyoruz? Çünkü bizim için AB Türkiye’nin geçen yüzyılda başladığı reform sürecinin, devletin yeniden yapılandırma sürecinin, demokrasi sürecinin taçlandırılması olacak. Çünkü AB ile biz aynı değerler sistemini paylaşıyoruz. Şimdi bizim açımızdan AB üyeliğinin en önemli boyutu budur. Demokrasi, insan hakları, kadın-erkek eşitliği, ondan sonra yargı bağımsızlığı, basın özgürlüğü gibi ortak değer yargılarımız var ve bu sistemin içinde yer aldığı zaman Türkiye bütün bu değer sistemlerini güvence altına almış olacak, AB içindeki mekanizmalardan da yararlanarak.

Bitirirken şunu söyleyeyim bütün bunları yapabilmenin yollarından biri de demokrasiyi bizim kendimizin gerçek anlamda güçlendirmesidir yani her şeyi Avrupa’dan bekleyemeyeceğimize göre demokrasiyi güçlendireceğiz. Neredeyiz? Şuradayız, uluslararası değerlendirme kuruluşlarına göre Türkiye demokratik ülkeler arasında sayılmıyor maalesef, şu anda yirmi iki ülke var gerçek demokrasi sayılan, onlardan biri değil Türkiye. Kısmen arızalı ülkeler var elli civarında, onlardan biri de değil Türkiye. Türkiye demokratik-otoriter rejimler arasında hibrit dedikleri karma statüye sahip ülkelerden,. Bizden sonra Kuzey Kore, Küba filan gibi totaliter ülkeler geliyor. Kaçıncıyız dünyada demokraside? Seksen dokuzuncu sıradayız. İşte Türkiye’nin sorunu bu. Basın özgürlüğü Freedom House’a göre yüz altıncı sıradayız, sınır Tanımayan Gazeteciler’e göre yüz otuz ikinci sıradayız. Kadın-erkek eşitliğinde 105. sıradaydık bundan üç yıl önce düştük düştük şimdi yüz yirmi ikinci sıradayız.

Şimdi değerli arkadaşlar biz bu demokrasi değerlerini, tam anlamıyla özümseyemezsek yargı bağımsızlığında, basın özgürlüğünde, kadın-erkek eşitliğinde demokrasinin gereklerini yerine getiremezsek demokratik ülke olma özelliğimizi şimdi kaybetmeye başladığımız gibi daha da kaybederiz. Demokrasi olursak ne olur? İşte bu hem Türkiye için hem bölge için bir çıkış yolu olur. Çünkü o zaman Türkiye tüm bölge için bir model olur. Bir demokrasi modeli olur, bakın geçtiğimiz bir yirmi yılda demokrasi dünyanın her tarafında gelişti, Latin Amerika’da gelişti, Doğu Avrupa’da gelişti, Afrika’da gelişti. Bugün darbe yapan ülkeyi Afrika Birliği’nden çıkarıyorlar, Uzakdoğu’da gelişti, gelişmediği bir tek yer var Ortadoğu. Gelişirse ne olur? Şu olur, demokrasi Ortadoğu’da barışın sigortası olur.. Niçin? Çünkü tarih boyunca demokrasiler arasında bir savaş çıkmamıştır. Hiçbir savaş çıkmamıştır. Siz bölgeye Türkiye’yi model alan bir demokratik sistemi telkin edebilirseniz onların tercihiyle bunları yaptırabilirsiniz, bu barış ve istikrara da büyük hizmet demektir. Ne yapmamalısınız? Yapmamanız gereken şey Ortadoğu ülkeleri ile iyi ilişkiler kuracağız derken onların işlerine karıştığınız izlenimi vermemek yani Türkiye başka ülkelerde hükümet kuran hükümet bozan bir devlet olamaz. Bunun adı bölgesel emperyalizmdir. Hiç hayal kurmayalım nasıl başka bir ülke Türkiye’de hükümet kurulması için siyasi aktörlerle gizli gizli görüşmeler yapsa biz rahatsız olursak Türkiye’nin de nu yöntemlere başvurması ciddi rahatsızlık yaratır. Bugün yaratmazsa yarın yaratır. Bir grubu sevindirirsiniz başka grubu karşınsıza alırsınız. O bakımdan Ortadoğu’daki bu oyunlara küçük iç politika oyunlarına Türkiye hiçbir zaman girmemelidir. Oyun kurucu politikaları devletler arasındaki ihtilaflar açısından yaparsanız faydası olur. Bölgeye barışı istikrarı getirmek için yaparsanız faydası olur. Ama ülkelerin iç politikalarına açıkça müdahale ettiğiniz zaman bunun çok ciddi sakıncaları olur. Bizim söyleyeceklerimiz, benim söyleyeceklerim bu aşamada bunlardır Ben diliyorum ki bu tablo bizi hiçbir zaman kötümserliğe sevk etmesin. Çünkü Türkiye’nin birikimi, gerek siyasi birikimi, tecrübesi ,gerek ekonomik birikimi, bölgedeki stratejik konumu, askeri gücü çok etkili rol oynamaya müsaittir. Türkiye’nin kabuğunun içine çekilmesi hiç yapamamamız gereken bir politikadır. Atatürk’ten beri de yapmadık bunu. Balkan Antlaşmasını, Sadaabat Paktı’nı Atatürk devrinde yaptık, kimse unutmasın. O bakımdan Türkiye’nin bu söylediğim dikkatli politikaları hiçbir zaman içine kapanması, dünyayla ilişkilerini kesmesi anlamına gelmiyor. İşte çok değerli konuklar bu çerçevede size anlatmak istediklerim bunlardır. Bütün bu konulara bu gibi değerli izleyicilerinde katılımıyla seminerlerde, toplantılarda ele almak, ortak görüşler oluşturmak, tartışmak, son derece yararlıdır. Bu konular sadece hiçbir demokratik ülkede sadece iktidar tarafından bilinen, konuşulan, tartışılan ve kararlaştırılan konular değildir ve size şunu söyleyeyim ki bu konuştuğumuz konuların hiç birinde maalesef özellikle füze kalkanında mecliste tek bir konuşma yapılmış değil, tek bir bilgi verilmiş değildir. Ne Dışişleri Komisyonu’nda ne meclis genel kurulunda… Hiçbir demokratik ülkede bu kadar önemli bir konu meclisin bilgisi ve onayı dışında tutulamaz. O bakımdan bizim hükümete önerimiz bu konuyu en kısa zamanda meclisin bilgisine getirmesidir. Çok teşekkür ederim ilginiz için

“1-2-3) Olay Radyo ve Televizyonculuk AŞ ile Olay Basın ve Yayıncılık AŞ firmalarının yönetim ve denetimi Kurumumuzda olmakla birlikte bahse konu şirketler Fondan bağımsız tüzel kişiliğe ve karar organlarına sahiptir. Olay Radyo ve Televizyon Yayıncılık AŞ ile Olay Basın ve yayıncılık AŞ’nin günlük yönetimleri ile yayın politikaları konusunda Kurumumuzun herhangi bir müdahalesi bulunmamaktadır.”

TBMM Başkanlığına

Aşağıdaki soru önergemin Devlet Bakanı Sayın Ali Babacan tarafından yazılı olarak cevaplandırılması için gereğini saygıyla arz ederim.

Onur ÖYMEN
Bursa Milletvekili

1- Uzunca bir zamandan beri TMSF’nin denetiminde olan Bursa’daki Olay gazetesiyle televizyonunun yayınlarının tarafsız ve objektif biçimde gerçekleştirilmesi için ne gibi önlemler alınmıştır? Ve bu yayın organlarının tarafsızlığı ne şekilde denetlenmektedir?
2- Bir devlet kurumunun sahip olduğu yayın organlarında dile getirilen görüşlerin hükümetin tutumunu yansıttığı izlenimi kuvvetlidir. Bu çerçevede Olay gazetesinin 13 Ağustos 2009 tarihli nüshasında “Kürt açılımı” başlığı ve M. Zekioğlu imzasıyla yayınlanan makalede, “Cumhurbaşkanımız Abdullah Gül’ün ‘Memo-Zin’e sahip çıkması ne kadar doğru ise yıllardan beri Sünni ve Alevi Kürtler için sembol olan Şeyh Said ve Seyid Rıza’yı hatırlatmak da bir o kadar doğrudur” denilmektedir. Cumhuriyete karşı silahlı ayaklanma düzenleyen ve daha sonra yakalanıp idam edilen bu şahısların Kürt asılı vatandaşlarımız için bir sembol olduğu görüşünü hükümet de paylaşmakta mıdır?
3- Hükümetin sürdürdüğü Kürt açılımı çalışmaları arasında bu gibi şahısların itibarını iade etmek de bulunmakta mıdır? Bulunmuyorsa bu gibi görüşlerin devletin denetimindeki bir yayın organında yayınlanması nasıl izah edilecektir? Olay gazetesinde yayınlanan bu görüşlerin hükümetin yaklaşımını yansıtmadığı yolunda herhangi bir açılama yapılmış mıdır?

Bunu söylemiyoruz. Yani bütün bu olup bitenler ABD operasyonudur demiyoruz. Bunu düşünecek insanlar var mıdır yok mudur bilmem. Bizim söylediğimiz belgelerde bu yazıyor diyoruz. Bu yazılar ne anlama geliyor? Baykal’a komployu da bunlar hazırladı falan diyecek belge yok elimizde. Ama onların tercihlerinin de aynı doğrultuda olduğunu biliyoruz, tercihleri de Baykal’In gitmesinden ibaret değil. Baykal gitsin, bir başkası gelsin parti aynı politikayı sürdürsün. Öbür telgraflarla birlikte okuduğunuz zaman Baykal’dan niçin rahatsız olduklarını anlıyorsunuz. Bir kere 1 Mart tezkeresinin reddedilmesine CHP öncülük yapmış, bundan rahatsızlar. İkincisi Dubai Antlaşması, belli ki ABD çok istemiş, 1 milyar dolar karşılığında Türkiye’nin Kuzey Irak’a müdahale etmeme taahhütü, bunu da CHP engellemiş. Efendim Ermeni protokollerini ABD çok istemiş, bunu da CHP engellemiş, Kıbrıs ile ilgili ek protokol getirmek istemişler CHP engellemiş. Açılım demişler David Philips raporunu yazmışlar, CHP bunun iç yüzünü ortaya koymuş. Deniz Baykal tabi başta olmak üzere. Şimdi bütün bunları telgraflarında yazdıkları zaman şunu söylüyorlar, bizim politikalarımıza bunlar engel oluyorlar. Yani bir insana düşmen oldukları için değil ama partinin izlediği politikalar Baykal döneminde ABD menfaatine zarar vermiş. Türkiye’nin menfaatini düşünüyorsunuz siz bir politikacı olarak, Türkiye’nin çıkarı ne gerektirirse siz onu yapmaya çalışırsınız. Başaklarının menfaatine yardım etmek amacı yoktur politikacıların. Ama sizin kendi lehinize izlediğiniz politikalar başka ülkelerin aleyhine sonuçlar doğuruyorsa o zaman bunlar gitsin, bizim menfaatimize zarar vermeyecek politikacılar gelsin iş başına diye düşünüyorlar. Bu CHP için olduğu gibi başka partiler için de olabilir, yani zannetmeyin CHP için bunları söylüyorlar da başka bütün partileri el üstünde tutuyorlar. Başka partilere yönelik de yer yer eleştiriler var ama hiçbirinde Sayın Baykal için söyledikleri defedilmelidir lafı yok. Ben görmedim en azından. Bu belgeler üzerinde düşünülmesi gereken konulardır. Türkiye’de bugün CHP’ye yapılanlar yarın başka bir partiye de yapılabilir. Bütün mesele sizin bütün partiler olarak ulusal çıkarlarınızı savunup savunmayacağınızdır. Yani başka ülkelerin gözüne girelim, onları hoş tutalım, onların politikalarına uygun yaklaşımlar benimseyelim, onlar da bizim partimizde, ülkemizde iktidar olmamıza yardımcı olsunlar. Bu yaklaşımla giderseniz ülke menfaatlerine zarar verirsiniz. Biz şimdiye kadar yaptığımız hiçbir işten pişman değiliz CHP olarak sayın Baykal’ın genel başkanlığı döneminde. Çünkü bütün yaptıklarımız ülkenin menfaatine hizmet etmek içindi, öyle oldıuğu da anlaşıldı. Eğer böyle yapmasaydık, Türkiye bugün bir savaş ülkesiydi, bir cephe ülkesiydi Irak müdahalesinde. Irak’ta olup bitenlerden, yüz binlerce insanın öldürülmesinde Türkiye’nin de sorumluluk payı olacaktı. Bunu yapmadığımız için iftihar ediyoruz, doğru iş yaptık diyoruz. Dubai antlaşması, cumhuriyet tarihinde görülmemiş, para karşılığında siyasi taviz vermek. Buna karşı çıktık. Kıbrıs konusu, Kıbrıs devleti olarak tanımaya yönelik bir yaklaşım bize dayatmak istedikleri. İmzalandı bu antlaşma 2005 yılının temmuzunda, onaylanmasına biz karşı çıktık, bakın 6 yıldır hükümet meclise getiremiyor. Açılım politikası şimdi anlaşılıyor gerçek boyutunun ne olduğu, terör örgütü ile müzakereler vs. buna karşı çıkmakta yanlış iş mi yaptık? Ermeni protokolleri işte. Bunların engellenmesi ülkeye yaptığımız en büyük hizmetlerden biri. Neticede görüyorsnuz ki sizin ülke çıkarları için yaptığınız işler başka ülkeleri rahatsız ediyor. Rahatsız olan ülkeler de istiyorlar ki sizin liderleriniz değişsin, politikalarınız, yöneticileriniz değişsin istiyorlar.

Medyanın izlediği politikalar hakkında yorum yapmamayı tercih ediyorum. Eğer wikileaks belgelerini okursanız hangi gazeteciler gidip Amerikalılara ne demişler hepsi var orada. Bunları burada söyleyip kimseyi incitmek istemiyorum. Fakat sayın Kılıçdaroğlu ilk seçildiği Kurultay’da bir konuşma yaptı dedi ki ben Atatürk’ün, İsmet İnönü’nün Ecevit ve Baykal’In koltuğunda oturmanın sorumluluğu ile hareket edeceğim. Hepimiz oy verdik, ben de verdim. Ondan sonraki Kurultay’da da aynı şekilde destek olduk ama o zamanlarda partinin farklı politikalara yöneleceğinin hiçbir işareti yoktu. Şimdi biraz daha farklı bir tablo görüyoruz ama bir CHP milletvekilinin Atatürk’e dil uzatacak noktaya gelmesi bizi son derece düşündürmüştür. Cumhuriyet tarihinde örneği olmayan bir durum bu. Baykal döneminde böyle bir durum tasavvur bile edilemezdi. Ne baykal döneminde ne Ecevit döneminde ne başka dönemlerde.

Bir kere biz parti içi meseleleri medya aracılığı ile tartışmayız derken bunun bir istisnası var. İstisnası da Atatürk ile ilgili konulardır. Atatürk bizim partimizn kurucusudur, o bakımdan bizim Atatürk’e olan saygımızı hiçbir zaman kaybetmememiz lazım. Onun çizgisinde yürümeyi hedef sayan bir partiyiz, onun içinde bir arkadaş kalıp da Atatürk’ü katliamcılıkla, hatta soykırıma göz yummakla, haberdar olmakla suçladığı zaman sessiz kalırsak o zaman görevimizi yapamayız kendimizi inkar etmiş oluruz. bunu söylemek zorundayız. Bazı milletvekili arkadaşlarımız da bunu söyleyip, tepki göstermişler. Bu arkadalşarın tepki göstermesi rahatsızlık demektir. Fakat onlara şunu hatırlatmak istiyorum 1931 yılında yapılan CHP 3. kurultayında Atatürk’ün bir sözü var. Atatürk diyor ki milletvekilleri bir yanlışı görükleri zaman kayıtsız şartsız bunu elştirecekler, diyor. Yapılan herhangi bir yanlışa müsama göstermek son derece yanlıştır, mahsuru faydasından büyük olur diyor. Yani parti disiplinine uyarlarsa konuşacaklar, uymazlarsa konuşmazlar gibi bir laf etmiyor. Atatürk’ün demokrasi anlayışı bu. Parti içinde bir hatayı kabul etmiyor, yapılması halinde bunu mutlaka eleştirmelisiniz diyor. Şimdi biz talimatımızı Atatürk’ten alırız CHP’liler olarak. Atatürk bize demiş ki eleştirin çekinmeyin. Eleştirmeyecek miyiz? Bu arkadaşlar eleştiri yaptıkları zaman bir parti suçu mu işlemiş oluyorlar? Basın önünde söylediniz de kapalı kapılar arkasında söylemediniz diyenler var. O zaman şunu söylemek lazım Atatürk’e dil uzatan arkadaş kapalı kapılar arkasında mı söylemiş bunu, yoksa 10 Kaım tarihinde bir gazetede yayınlanan bir mülakatında mı söylemiş? Atatürk’e basın aracılığı ile dil uzatmak serbest, ama onu basın aracılığı ile kamuyounda eleştirmek yasak gibi bir anlayış umarım ki yoktur partide. Benim bildiğim kadarıyla bütün CHP’lilerde herkes Atatürk’e yürekten bağlıdır ve Atatürk’e dil uzatılmasını içlerine sindiremezler ve buna sessiz kalınlasını da içlerine sindiremezler.

Benim orada söylediğim sözler büyük ölçüde çarpıtılmış. Benim söylemediğim laflar, söylemişim gibi kamuoyuna taktim edilmiştir. Geçen gün sayın başbakan benim adımı vermeden atıfta bulunuyor, hiç söylemediğim lafları bunu kastederek söylemiştir anlamında bir değerlendirme yapmış. O zaman Oktay Ekşi demişti ki meslek hayatımda bir konuşmanın bu kadar çarpıtıldığının örneğine hiç rastlamamıştım, bunu gazetecilik okullarında okutmak lazım demişti. Benim söylediğim şu, AKP’nin açılım politikasını tartışıyoruz mecliste. Hükümet ısrarla bu görüşmenin 10 Kasım’da yapılmasını istiyor. Niçin? Çünkü diyorlar Atatürk olsaydı bizim yaptığımızı yapardı. Ben de dedim ki, Atatürk sizin yaptığınızı yapmazdı, çünkü yapmadı. Atatürk barış adamıydı. Atatürk ülkenin güvenliğinin koruması için yapılmadıkça savaş ıcinayet sayardı. o bakımdan Atatürk’ü böyle hiçbir zaman savaşçı çatışma arayan bir insan diye takdim etmek yanlıştır. Atatürk yurtdışından veya yurtiçinden devlete karşı bir silahlı müdahale olduğu zaman şehit verme pahasına bu mücadeleyi yürütmüştür, AKP’nin yaptığı gibi açılım yapmamıştır. Şehitlerin anası ağlamıştır, Anadolu’da çok ana ağlamıştır, Çanakkale savaşında da çok analar ağlamıştır, ulusal Kurtuluş savaşında da çok analar ağlamıştır ama şehit vermeyelim kimsenin anası ağlamasın diye ne Kurtuluş savaşını durdurmuştur ne Çanakkale savaşından vazgeçmiştir, aynı şekilde iç ayaklanmalar olduğu zaman da Dersim, Şeyh Sait isyanlarını örnek olarak veriyorum, orada da şehitlerin anasının ağlamasını göze alarak, mücadele ederek sonuca gitmiştir. Yani orada masum insanlaron öldürülmesi mazur görülebilir anlamına gelecek bir cümle yok. Alevilerle ilgili bir kelime yok. Bizim işimiz değil o. Tarihi değerlendirmek başbakanın da işi değil.

2007 seçimlerinden önce ABD’liler bize dediler ki sizinle bir yemek yiyebilir miyiz? Olur dedik. Orada konuştuk, bizden dediler ne bekliyorsunuz? Dedik ki tek şey bekliyoruz iç politikaya karışmayın. Biz dediler zaten başka ülkelerin iç politikasına karışmayız. Kitapları okumuyor musunuz ABD’nin diğer ülkelerin iç politikalarına nasıl karıştığı belglelerle anlatılıyor dedik. Bu konuda daha da kapsamlı bir kitabım var benim Çıkış Yolu diye, orada sadece ABD değil diğer devletlerin de hangi ülkelere karıştığı görülüyor. Sık sık müdahale var bilhassa ülkeyi kim yönetecek orada etkili rol oynuyorlar.

Japonya’da savaşatan sonra en kuvvetli parti sosyalist parti. 146 milletvekili var falan o partiye çeşitli etkilerde bulunuluyor. Gelin parti adını değiştirin diyorlar. Sosyalist parti demiyorlar ama sosyal demokrat parti diyorlar. Liderinizi değiştirin diyorlar. Politikaları değiştirin, bunlarla seçim kazanamazsınız diyorlar. ABD askerlerinin mevcudiyetine karşı çıkan politikalarınızdan vazgeçin diyorlar. Sonunda bu partiyi biraz istedikleri kıvama getiriyorlar. 146 milletvekili olan partinin bugün mecliste 6 milletvekili var. Bitmiş yani.

Stratejik önemi olan ülkelerde büyük devletler iktidarda kimlerin bulunması gerektiğine çok karışıyorlar. Büyük devletler bundan zarar görürüz diye düşünüyorlar ve müdahale ediyorlar. Clark var, Nato’nun eski başkomutanı, ben NATO’da görev yaparken Clark da görevdeydi, çok iyi tanışırız, aile dostumuzdur. 2007 yılında Clark bir konuşma yapıyor Kaliforniya’da. Konuşmasının metni internette var, ararsanız bulursunuz. Orada açıkça söylediği ben neoconlarla konuştum bana dediler ki bizim hedefimiz önümüzdeki 5 yıl içinde Orta Doğu’da 7 hükümeti değiştirmektir. Hangisi? İran, Irak, Suriye, Lübnan, Linya, Sudan ve Somali. Bunları değiştireceğiz demişler. Kendilerinde bu güçü ve hakkı görüyorlar. Orada 7 hükümeti değiştireceğiz damişler. Türkiye ile ilgili tüm bu ifadeler, Baykal’ın görevden alınmasını hedefleyen, düşünüldüğü zaman çok ilginç sonuçlara varıyorsunuz bunlarla beraber. ABD’ye bağlayacak belgelere sahip değiliz ama dikkat edilmesi gereken bir unsur olarak görüyoruz. Bugün bize yapanlar yarın AKP’ye, diğer gün başka bir partiye yaparlar. Yani demek ki böyle bir tercihleri oluyor . Belli ki yıllardan beri BAykal’a karşı bir lider arayışı içindeyöişler. Bunlar bizim açımızdan son derece düşündürücüdür.

Başlangıçta ilk kurultayda sayın Kılıçdaroğlu’nun aday olduğu, hepimiz onu destekledik ve onun için oy verdik. Kılıçdaroğlu çıktı o kurulyatda beni seçerseniz, Atatürk’ün, Bülent Ecevit’in ve Deniz Baykal’In koltuğunda oturduğumun bilinci ile hareket edeceğim dedi. Yani partinin politikalarında bir süreklilik olacağı izlenimini verdi. Hepimiz de gönül huzuru ile oy verdik. Ondan sonra baktık bazı değişiklikler oluyor. Bazı hususlar çıkıyor ortaya. Biz dedik ki bunları kamuoyunda tartışmayız bizim iç medelemizdir. Bunun istisnası Atatürk ile ilgili yakışıksız sözle söylerseniz o zaman ses çıkarırız. Hiçbirimiz sessiz kalamayız. Sonr aanladık ki o tepkiyi gösterenler eleştiriliyor. Oysa Atatürk’ün 3. CHP kurultayındaki konuşma var partililer kayıtsız şartsız eleştirecekler, sessiz kalmak sakıncalıdır demiş. Efendim niye kamuoyu önünde söylediler diyenler var. Olabilir fakar burada da şuna dikkat etmek lazım ki Atatürk ile ilgili olumsuz konuşmayı yapan kapalı toplantıda yapmamış bunu doğrudan doğruya partinin dışında bir gazeteye verdiği mülakatta yapmış.

Parti politikasına ters düşen bir çok konu oldu ama bu Atatürk’e yönelik sözler ölçüyü kaçırdı ve sessiz kalamayacağımız bir durum yarattı.

O belgelerde bakıyoruz sık sık CHP’den bahsederken Kemalist diyor. Yani Kemalist olmak olumsuz bir durum oluşturuyor bu belgelerde. Olumlu bir ifadeye rastlamadım. Bir diğer laiklik. Üçüncüsü milliyetçilik. Bunlar bizim temel ilkelerimiz. Bizim milliyetçiliğimiz ırkçılık değil. Bizim milliyetçiliğimiz milli çıkarları korumaya yönelik bir politika. Irkçılık değil, yayılmacı değil. Türkiye’nin kendi çıkarlarını koruyacağız. ABD kendi çıkarlarını koruyamıyor mu? Bunlar rahatsız ediyor belli. Bu ilkeler. 1 Mart tezkeresi gibi ABD’nin istemediği doğrultuda politikalar izlemiş olmamız, Baykal’ın öncülüğünde onları rahatsız ediyor. Biz de diplomatlık yaptık, pek çok değerlendirme yaptık. Eleştirdik ama hiçbir telgrafımda filanca insan şu partinin liderliğinden gitmesi iyi olur diye bir laf yazmadık. O bizim işimiz değil. O partinni kendi iç meselesi. Ben isterdim ki bu telgraflar hiç sızmasaydı keşke. Bunları okuyunca Türk diplomasisi ile iftihar ettim. Diplomat arkadaşlarımız böyle telgraflar yazmazlar.

Kadroların değişmesi doğal. Bir süre görev yaparsınız sonra başka arkadaşlarınıza devredersiniz. Gönül huzuru ile. Ama önemli olan partinin ilkelerinden sapma olmaması. Ülke güvenliği konusundaki politikalarından sapma olmaması. Terörle müzakere değil, mücadele edilir gibi. Bizim için hayati konular bunlardır. CAn güvenliği ile ilgili olarak partimizin Atatürk zamanından beri izlediği politika, devlet bir silahlı saldırıya uğramışsa bu saldırıda bulununlarla mücadele edilir. Şimdi CHP müzakareyi mi öneriyor, mücadeleyi mi? Partinin temel ilkelerinden saparsanız o zaman parti tabanı da bundan rahatsızlık duyar. 13 milyon insan da rahatsız olur. Bunları biz parti organlarında tartışmayı tercih ederiz. Kurultay ya da il kongreleri gibi. Yeter ki yeni kadrolar da partinin temel çizgisinden sapmasınlar.

Bazıları diyorlar ki tartışmalar Onur öymen’in konuşması ile başladı doğru değil bu. Ondan bir sene önce belli gruplar Paris’te devleti aşırı şekilde suçlayıcı toplantılar yaptılar ve yabancılara Türkyie’yi şikayet ettiler. Benim konuşmamdan aylarca önce Bursa’da TMSF’nin denetiminde olan Olay gazetesinde farklı imza ile bir yazı yayınlandı. Sonra o yazıyı yazanın hükümet yanlısı bir gazetenin köşe yazarlarından biri olduğu anlaşıldı. Orada çaıkça bu Dersim’i ayaklandıran Şeyh Sait ve Seyid Rıza’nın itibarları geri iade eidlsin diyordu. Ben de bir soru önergesi verdim ve hükümet de öyle bir niyetimiz yok diye cevap verdi. Sonra benim konuşmalarım istismar edilmeye çalışıldı. Orada biz açılım politikasını eleştirdik ve Atatürk yaşasaydo o da bizim gibi yapardı sözünün yanlış olduğunu söyledik. Atatürk’ün böyle yapmadığını tüm ayaklanmalarla mücadele ettiğini söyledik. İktidarın terör ile müzakere olayı vardı. Bunu açıkladık ve bu rahatsızlık yaratıı. Son günlerdeki tartışma da Başbakan bazı evrakları okuyarak bir kamuoyu oluşturmaya çalışıyor. Tarihi değerlendirmek ülkelerde tarihçilerin işidir. Hiçbir tarihi olay ebediyen gizli kalmaz bütün olup bitenler tarihçiler tarafından incelenir. Orada sanki hiçbir ayaklanma olmadı devlet kasten bu insanları katletmek için bir hazırlık yapıyordu, Seyid Rıza da hiçbir şey yapmadı diyorsunuz. Acaba öyle mi?

Mesela yabancıların bu olayı nasıl tahrik ettiğini hiç söylemedi. Halbuki pek çok tarihçi Anadolu’daki ayaklanmaların çoğunun arkasında yabancıların olduğunu söylüyor. Abdullar Öcalan bile Dersim olaylarının arkasnda Fransızların olduğunu, Şeyh Siat olayının arkasında ise İngilizlerin olduğunu söylüyor, ifadesinde. Bir çok tarihçi bu konuda kitaplar yazı. Başbakan bunlardan hiç bahsetmiyor. ilk nasıl başlamış adamlar? Bir karkolu basıyorlar 33 askerimizi şehit ediyorlar. Öyle başlamış. Bu 33 asker eceli ile mi öldü. ayaklanma yoksa nasıl öldü? 56 askerimizi şehit ediyorlar. Açğlayangil’in anılarından bahsediyor. Çağlayangil’in kendi imzası ile yayınladığı kitapta başka olaylar yazıyor. Okuduğunuz zaman Çağlayangil’in Seyid Rıza hakkında ne düşündüğünü görüyorsunuz. O bakımdan böyle olayları tek taraflı olarak kamuoyuna anlatmaya çalışmayınız. Başbakan öncelikle bir insan bunu yaparsa ve hükme varırsa çok yanıltıcı olur: Bakın size örnek vereyim Ermeniler yıllardan beri Türkler soykırım yaptılar diye iddilarla çıktılar ortaya. ABD’de 73 tane bilimadamı dünyaca saygın ve tarafsız insanlar, ortak bir bildiri yayınladılar ve dedile ki bu olayların soykırım ile alakası yoktur. Buyrun şimdiç yarın birisi kalkıp da bir tarihçiler grubu başbakandan farklı bir değerlendirme yapsa başbakan ne duruma düşecek? Yani sözü tarihçilere bırakmak lazım . Orada bir tane masum bir insan ölse bile bundan üzüntü duyarız. Hiç kimse bundan memnuniyet duymaz. İntikam duygusu içinde değiliz. 24 askerimiz Çukurca’da şehit edildi sayın Cumhurbaşkanımız çıktı bunların intikamını alacağız dedi. Atatürk’ün, Celal Bayar’ın, İnönü’nün böyle bir sözü var mı? Sİz söylüyorsunuz.

Bunun ne olduğunu bırakalım tarihçiler söylesin. Çatışanların yaynındaki insanlar mıydı bunlar yoksa hiç çatışmaların olmadığı yerde insanlar dolaşırken kasıtlı olarak öldürüldüler mİ? Çatışma başka, katliam başka. Sİlahlı kuvvetleri suçlarsınız katliam dediğiniz zaman, başta Fevzi Çakmak olmak üzere. Demek ki burada orduyu suçluyorsunuz. Ordunun verecek cevabı yok mu? Ama Ermeni iddiaları ile ilgili askerler 2 ciltlik kitap yayınladılar, belgeler yayınladılar. Son derece ilginç. Haberleri okuyunca devletin bilinçli olarak bir katletme politikasının olmadığını görüyorsunuz. Sabiha Gökçen diyorlar. Orada bir tek Sabiha Gökçen vardı ve o öldürdü mü oldu şimdi? Kendisine verielen bir görev var ve tüm subaylarla birlikte bir göreve gitti. Bu tepki onun Atatürk’ün manevi kızı olmasından kaynaklı. Bu sorumluluk ona yüklenemez. Bu iddiaları tarafsız tarihçilerin incelemesi lazım. Bir de meclis zabıtlarına bakacaksınız. Atatürk, İnönü, Bayar ne demiş? Öztrak ne demiş? Biz diyor Öztrak , son model silah ele geçirdik diyor. Nereden gelmiş bu silahlar, kim vermiş, hangi para ile almışlar? O bakımdan benim hkümete tavsiyem bıraksın tarihçiler bunu değerlendirsinler.

Diplomaside her devlet kendi ülkesinin çıkarlarını korur. Türkiye ABD’nin, Fransa’nın, İtalya’nın dostudur ama önce kendi çıkarlarını korur .ne ABD’ye kızacaksınız ne de başka bir ülkeye. Tüm mesele siz başka ülkelerin politikaları ile karşı karşıya kaldığınız aman kendi çıkarlarınızı mı koruyorsunuz yoksa o ülkelerin dümen suyuna gidecek politikaları mı uygluyorsunuz? Atatürk için hiç kimse başka ülkelrin dümen suyuna göre politika yürüttü diyemez. BUrada mühim olan başka ülkelere kızmak değil, siz kendi politikalarınızı, çıkarlarınızı savunuyor musunuz? Soru bu.

Bunları siz alt alta yazdığınız zaman nasıl bir Türkiye çıkıyor karşınıza? Türkiye iktidarıyla, muhalefetiyle ile yabancılar tarafından şekillendirilmek istenen bir ülkedir. Bu ülkenin nereye gideceğini yabancılar tayin etmeye çalışırlar. Her türlü yöntemi uygularlar basını etkilerler. Edinilen izlenim bu, Ne yazık ki o wikileaks belgelerinde bunlardan daha üzücü şeyler var. Bu söylediklerimin daha ağırı var. Bazı Türkler gidip Türk iç politikasını, siyasi partileri, ABD’ye şikayet ediyorlar. İşte Türkiye’deki görünüm bu.

Birinci Cumhuriyetin bitiğini söyleyenlere kısa bir hatırlatma

Son günlerde Birinci Cumhuriyetin bittiğini, şimdi daha özgürlükçü,, daha demokratik bir ikinci cumhuriyete geçileceğini yazanlara rastlanıyor. Onlar için kısa bir tarih notu:

Roma Cumhuriyeti M.Ö. 27 yılında sona erdi. Onun yerini daha liberal bir Cumhuriyet değil, otokratik bir İmpartatorluk aldı. İtalya’nın gereçek bir cumhuriytete yeniden kavuşması yaklaşık iki bin yıl sonra mümkün olabildi.

İngiltere’de Cumhuyriyet1649 yılında ilan edildi. Yaklaşık 10yıl sonra Kral İkinci Charles’ın tahta geçmesiyle sona erdi. Cumhuriyetin öncüsü Cromwell’in mezarı açıldı. Cesedi idam edildi. İngiltere bir daha Cumhuriyet rejimine kavuşamadı.

Fransa’da Cumhuriyet 1792 yılında kuruldu, 1799 yılında Napolyon’un darbesiyle yıkıldı. Fransa’da daha liberal bir cumhuriyet değil, otoriter bir imparatorluk kuruldu.

İikinci Cumhuriyet 1848’de kuruldu. Napolyon’un yeğeni Louis Napolyon halk tarafından Cumhurbaşkanlığına seçildi. Bu Cumhuriyetin ömrü de dört yıl sürdü. Louis Napolyon İmparatorluğunu ilan etti. Halk da 250.000 kişinin hayır oyuna karşılık 7.800.000 kişinin oyuyla Louis Napolyon’un imparatorluğunu onayladı.

Ücüncü Fransız Cumhuriyeti Prusya savaşının kaybedilmesinden sonra 1879 yılında kuruldu. Hükümetin başına Paris Garnizon komutanı General Trochu getirildi.

Fransızların İkinci Dünya Savaşında Almanlara yenilmesinden sonra Üçüncü Cumhuriyet sona erdi. Nazi Almanya’sının denetimindeki totaliter Vichy Hükümeti kuruldu.

Savaştan sonra bir süre devam eden Dördüncü Cumhuriyet sona erdi. De Gaulle’ün dayatmasıyla, 1958 yılında Cumhurbaşkanına geniş yetkiler veren Beşinci Cumhuriyet kuruldu.

Almanya’da 1919’da kurulan Weimar Cumhuriyeti 14 yıl yaşayabildi. Ve 1933 yılında Hitler’in iktidara geçip bir diktatörlük kurmasıyla sona erdi.

İspanya’da 1873 yılında kurulan birinci cumhuriyet iki yıl bile yaşamadı. 1875 yılında otoriter krallık rejimine dönüldü.

1931 yılında kurulan İkinci İspanyol Cumhuriyeti iç harp sonunda 1939 yılında yıkıldı. 800.000 kişi öldü. İspanya 1975 yılına kadar Franko’nun koyu diktatörlüğü altında yaşadı.

Bu gelişmeleri merak edenler kısa bir süre önce yayınlanan Demokrasiden Diktatörlüğe adlı kitabımda daha ayrıntılşı bilgi bulabilirler.

Dünya’dan bazı örnekler bunlar. Şimdi Türkiye’de Atatürk’ün kurduğu ve Türk milletinin 88 yıldan beri yaşattığı Cumhuriyeti yıkmaya çalışanlar tarihin bu örneklerini unutmamalıdırlar. Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyetin adı 1. Cumhuriyet değil, “Türkiye Cumhuriyeti”dir ve onun gösterdiği hedefe uygun olarak ebediyen yaşayacaktır.